Na początku była wspólnota. Człowiek nie istniał w próżni – wyrósł z natury, z tego samego nurtu życia, co inne istoty. Dziś łatwo o tym zapomnieć, bo otaczają nas mury, szkło i asfalt, lecz każdy z nas wciąż nosi w sobie pamięć pradawnego sąsiedztwa. Zwierzęta były obok od zawsze: jako towarzysze, jako zagrożenie, jako symbole, jako zwierciadła naszego własnego istnienia.
W japońskiej wyobraźni zwierzęta od zawsze zajmowały miejsce szczególne. Nie są tylko częścią natury, ale też…
Pod koniec XIV wieku Prusy i ziemie sąsiadujące były areną napięć między potężnym Zakonem Krzyżackim a…
Inwazja jaszczurów Karela Čapka Karel Čapek, czeski mistrz literatury, już w latach trzydziestych XX wieku potrafił…
Choć paleontologia dostarczyła nam wielu fascynujących faktów o dinozaurach i ich ewolucyjnych potomkach – ptakach –…
Spacerując po parku albo mijając ludzi na chodniku, nietrudno dostrzec pewien nieomylny gatunek homo sapiens – psiarza. Występuje on w różnych odmianach i rozmiarach, ale cechuje się wspólną manierą: zawsze towarzyszy mu pies. I nie byle jako dodatek, ale jako centrum wszechświata. Bo psiarz, w przeciwieństwie do zwykłego „posiadacza psa”, traktuje swojego pupila jak pełnoprawnego członka rodziny, a nierzadko jak dziecko, powiernika, a czasem nawet terapeutę.
W historii dyktatorów bywa tak, że zwierzęta, którymi się otaczają, stają się częścią ich wizerunku. Adolf Hitler nie był wyjątkiem. Najsłynniejszym z jego psów była suka rasy owczarek niemiecki o imieniu Blondi. Pojawiła się u jego boku w 1941 roku, podarowana mu przez jednego z oficerów SS. Hitler szybko uczynił z niej swoją towarzyszkę i niemal element publicznego wizerunku. Owczarek niemiecki – rasa kojarzona z dyscypliną, inteligencją i wojskowym posłuszeństwem – pasował do propagandowego obrazu wodza, który lubi porządek i „czystość”.
Z mrocznych leśnych ostępów dobiega ryk zgoła bydlęcy! Zaczyna się!
Anim się obejrzysz, Pradawny Cię dopadnie!!
Jadowita potworność tu kroczy!
