W większości tradycji religijnych – np. w chrześcijaństwie, judaizmie czy islamie – Bóg nie jest fizyczną istotą mieszkającą gdzieś w przestrzeni kosmicznej. Jest rozumiany jako byt transcendentny, czyli istniejący poza światem materialnym i poza samym kosmosem. Innymi słowy: nie jest „mieszkańcem innej planety”, tylko kimś, kto według wierzących jest źródłem całego istnienia.
Z tego punktu widzenia określenie Boga jako kosmity nie bardzo ma sens, bo kosmita to po prostu organizm z innej planety, a religijna koncepcja Boga nie opisuje go jako organizmu ani istoty biologicznej.
2. Hipotezy o „bogach-kosmitach”
Istnieją jednak popularne spekulacje – czasem nazywane teorią starożytnych kosmitów – według których dawne kultury mogły brać wysoko rozwiniętych astronautów z kosmosu za bogów. Zwolennicy tych pomysłów twierdzą, że niektóre mity czy budowle można tak interpretować.
Problem w tym, że nie ma na to wiarygodnych dowodów naukowych, więc możemy tylko snuć fantazje o tym, jak wyglądają kosmici. Historycy, archeolodzy i astronomowie wyjaśniają większość takich przykładów zwykłą wiedzą o kulturach, technologiach i symbolice dawnych cywilizacji.
3. Nauka a pytanie o Boga
Nauka bada zjawiska w świecie fizycznym: planety, gwiazdy, życie biologiczne. Pytanie o Boga należy raczej do filozofii i religii, bo dotyczy bytu, który – jeśli istnieje – miałby wykraczać poza obserwowalny wszechświat.
