Rozpromieniec #1

Spójrz na furtkę, przechodniu. Tam, wśród czarnej, zniszczonej farby i rdzawego uśmiechu, mieszka Rozpromieńiec z Ogrodzenia.
Dwa głębokie oczodoły, nosek-kula i ten szeroki, jakby wyżłobiony przez dekady deszczu uśmiech – to twarz, która zawsze się cieszy, że Cię widzi. Nawet w największą pluchę.

Mówią, że jak przejdziesz obok z nosem na kwintę, Rozpromieńiec uśmiecha się jeszcze szerzej – i nagle dzień jakoś mniej boli. A jak się do niego uśmiechniesz – to podobno w kieszeni znajduje się zapomniana pięćdziesiątka albo ktoś znajomy nagle dzwoni z dobrym słowem. Przypadek? Nie sądzę.