Jeszcze kilkanaście lat temu „rzadkie zwierzę domowe” oznaczało co najwyżej egzotyczną papugę lub legwana.
Dziś wachlarz możliwości poszerzył się zaskakująco – w mieszkaniach i domach spotkać można aksolotle, gekony lamparcie, węże zbożowe, jeże pigmejskie, a nawet miniaturowe kozy. Należy tu już mówić o trendzie, a nie o wyskokach: hodowla „nietypowych towarzyszy” stała się częścią miejskiego stylu życia i formą ekspresji indywidualizmu.
Jak mówi mi biolog amator i miłośnik zwierząt hodowlanych pan Antoni :
„Zjawisko to ma dwie strony – z jednej fascynacja bioróżnorodnością, z drugiej ryzyko spłycenia relacji ze zwierzęciem do roli gadżetu. Warto więc pamiętać, że każde z tych stworzeń ma swoje wymagania i potrzeby – czasem zupełnie odmienne od kota czy psa.”
Od aksolotla do minikangura
Aksolotle, czyli tzw. „uśmiechnięte salamandry” (antropomorfizacja!), robią furorę w mediach społecznościowych. Nie wymagają spacerów, ale za to precyzyjnych warunków wodnych i chłodu.
Podobną popularnością cieszą się surykatki (choć ich trzymanie w domu bywa problematyczne), a także miniaturowe kangury wallaby w prywatnych zagrodach w Europie Zachodniej.
Inni stawiają na stworzenia o nietypowej urodzie – takie jak bezwłose koty rasy sfinks, które łączą delikatność i ekstrawagancję, albo ptaki z rzadkich gatunków, jak ararauna, o niebiesko-żółtych piórach przypominających barwy tropikalnego nieba.
Feniks – zwierzę z legend i tęsknoty
A czy ktoś trzyma feniksa? W sensie dosłownym – oczywiście nie. Ale w sensie symbolicznym – wielu próbowało. Feniks, mityczny ptak odradzający się z popiołów, pojawia się w kulturze jako metafora nieskończonego życia, regeneracji i nadziei. Współcześni hodowcy niejednokrotnie używają tego motywu w nazwach swoich ferm, np. Phoenix Aviary czy Feniks Reptiles, sugerując, że zajmują się odradzaniem gatunków lub ochroną tych zagrożonych.
Z punktu widzenia biologii, najbliżej feniksa byłby może… paw lub ptak rajski – równie dostojni, mieniący się kolorami ognia. A z punktu widzenia wyobraźni – każdy, kto hoduje rzadkie zwierzę z pasją i zrozumieniem, ma w sobie coś z „opiekuna feniksa”.
Między pasją a odpowiedzialnością
Rzadkie zwierzę w domu to nie tylko przywilej, ale i zobowiązanie.
Nie wystarczy entuzjazm – potrzebna jest wiedza, zaplecze, a czasem pozwolenia urzędowe.
Nawet w Polsce niektóre gatunki, jak surykatka, boa czy żółw stepowy, są objęte regulacjami i wymagają zgłoszenia.
A jednak coś w tym dążeniu do niezwykłości jest głęboko ludzkiego.
Chcemy mieć kontakt z innością, z dziką przyrodą, którą coraz trudniej spotkać poza ekranem.
Może właśnie dlatego w każdym terrarium, w każdej wolierze, w oczach każdego egzotycznego pupila tli się iskra tego samego marzenia, które przed wiekami zrodziło legendę o feniksie.
Poznaj więcej najdziwniejszych zwierząt świata!
