Głowa byka – jak zrobić?

Mój projekt: głowa byka, której nie trzeba układać

W listopadowym lesie nie trzeba nic szukać, nic przestawiać, nic dokładać. Czasem wystarczy tylko spojrzeć w bok – i jest. Cała, gotowa, wyrzeźbiona przez wiatr, deszcz i czas. Potężna głowa byka z szeroko rozstawionymi, zakrzywionymi rogami patrzy prosto na Ciebie spomiędzy traw i liści. Żadnych patyków nie ruszasz – one same się ułożyły. Twoim jedynym narzędziem jest spostrzegawcze oko i aparat, żeby złapać ten moment, zanim ktoś inny go rozdepcze albo wiatr zmieni układ.

1. Idź do lasu liściastego późną jesienią – najlepiej dąbrowy albo buczyny.
2. Szukaj leżących, starych konarów i gałęzi – im bardziej powyginane i połamane, tym lepiej.
3. Patrz pod kątem – czasem dopiero z odległości 5–10 metrów albo z niskiej perspektywy widać „byka”.
4. Gdy już go znajdziesz – nie ruszaj absolutnie nic. Tylko kucnij albo połóż się na ziemi.
5. Ustaw kadr tak, żeby tło (trawy, liście) nie odciągało uwagi od rogów i „pyska”.
6. Złap zdjęcie – najlepiej w miękkim, pochmurnym świetle, wtedy drewno wygląda jak żywe.

Tip: Najwięcej takich „leśnych byków” pojawia się po pierwszych jesiennych wichurach – wtedy drzewa łamią się w najdziwniejszy sposób i powstają prawdziwe arcydzieła. A najlepsze jest to, że każdy jest niepowtarzalny i istnieje tylko przez chwilę – do następnego spacerowicza albo do wiosny.