Nie każdy bohater nosi czekan, nie każdy zdobywca musi mierzyć się z Himalajami. Czasem wystarczy mapa, odrobina odwagi i niepokojące poczucie, że gdzieś w środku Polski wznosi się góra, o której nikt nie mówi z należytym szacunkiem. Tak, to Kobyla Góra – najwyższe wzniesienie Wielkopolski, 284 metry nad poziomem morza. Nie brzmi wiele? Poczekaj, aż spróbujesz ją zdobyć w październikowym wietrze.
Kobyla Góra – etymologia
Nazwa „Kobyla Góra” pojawia się w źródłach już w XVIII wieku i, jak wiele nazw terenowych w Polsce, ma pochodzenie ludowe. Najprostsze i najbardziej prawdopodobne wytłumaczenie:
„Kobyla” = końska.
Według etymologów, takie przymiotniki przy nazwach wzgórz czy wzniesień często opisywały kształt terenu lub legendę związaną z miejscem. W tym przypadku mogło chodzić o:
- kształt góry, przypominający grzbiet lub zad kobyły (zob. „kobyła a klacz„), czyli skojarzony z budową konia.
- lub o dawne pastwisko – miejsce, gdzie wypasano konie (a więc teren „koński”, „kobyli”).
Początek wyprawy
Poranek był mglisty, jakby Wielkopolska nie mogła się zdecydować, czy chce być romantyczna, czy raczej ospała. Ruszyłem z plecakiem, który – przyznaję – ważył więcej niż rozsądek by zalecał. W oddali majaczyła sylwetka góry. Z początku przypominała bardziej lekko napuchnięte wzgórze, ale to pozory – z każdą minutą nabierała powagi.
Droga prowadziła przez las, gdzie liście szeleściły pod stopami niczym echo dawnych wypraw. Mijani spacerowicze patrzyli z lekkim politowaniem, jakbym szedł w sandałach na Mount Everest. Ale ja wiedziałem, że to nie spacer — to ekspedycja.
Podejście
Z każdym krokiem nachylenie stawało się bardziej zauważalne. W powietrzu unosił się zapach wilgotnej ziemi i liści, a wiatr — ten wielkopolski, uparty — próbował przekonać mnie, że szczyt to tylko iluzja. Buty ślizgały się po mokrej ścieżce, a plecak zdawał się ciążyć coraz bardziej.
Wtem zza drzew wyłoniła się wieża widokowa. To ona — niczym metalowy strażnik — strzegła królowej wzgórz. Jeszcze kilka kroków, jeszcze kilka oddechów i już stałem u jej podnóża. Wspinaczka po schodach wieży była jak symboliczna walka z własnymi słabościami. Z każdym piętrem – mniej tlenu, więcej triumfu.
Szczyt
I wreszcie — szczyt Kobyla Góra. Wiatr zawył, jakby chciał uczcić ten moment. Z tej wysokości widać było pola, lasy i dachy odległych wsi. Horyzont falował w lekkiej mgle, a ja poczułem się jak zdobywca świata. Na chwilę zrozumiałem, dlaczego ludzie ryzykują życie, by dotknąć nieba — choćby było tylko o dwieście osiemdziesiąt cztery metry wyżej niż morze.
Wyciągnąłem termos. Herbata z cukrem miała słodki posmak zwycięstwa.
Powrót
Droga w dół wydawała się łatwiejsza, ale każdy krok przypominał, że nawet niewielka góra potrafi pokazać charakter. Kobyla Góra nie jest może wysoką damą wśród szczytów, ale ma dumę. Wystarczy spojrzeć na jej zbocza jesienią – miedziane, złote, pełne melancholii – by zrozumieć, że to nie wysokość czyni górę, tylko aura, jaką roztacza.
Gdy zszedłem na dół, mgła opadła, a ja poczułem coś na kształt katharsis. Bo oto człowiek zmierzył się z naturą – i przynajmniej dziś, wyszedł z tego z suchymi skarpetkami.
Epilog
Kobyla Góra nie wymaga liny ani raków. Wymaga jednak nieodzownej dozy pokory . Bo każda góra, nawet ta o wysokości większego bloku mieszkalnego, potrafi być wyzwaniem – jeśli tylko spojrzysz na nią pod odpowiednim kątem.
