„Kłąb” (liczba pojedyncza!) to część ciała konia. Znajduje się na górze, między łopatkami, tuż za nasadą szyi. Jeśli patrzymy na konia z profilu, jest to najwyższy punkt grzbietu, miejsce, gdzie koń przechodzi od szyi do pleców.
Kłąb tworzą wyrostki kolczyste kręgów piersiowych i pokrywające je tkanki miękkie. To fragment niezwykle ważny, bo:
- określa wysokość konia w kłębie – czyli tę miarę, którą podaje się jako standard przy opisie zwierzęcia (np. 160 cm w kłębie).
- wpływa na dopasowanie siodła – źle dobrane będzie obcierać i powodować ból.
- decyduje o sylwetce i budowie konia – wysokie, dobrze zbudowane kłęby są cechą pożądaną, bo pozwalają lepiej „utrzymać” siodło i dają zwierzęciu harmonijną linię grzbietu.
Dlaczego „kłęby”?
Słowo „kłąb” w polszczyźnie ma kilka znaczeń. Mówimy o „kłębie wełny”, „kłębie dymu”, „kłębie włosów”. To zawsze coś zgęszczonego, spiętrzonego, zbitego. W przypadku konia – odnosi się właśnie do tego wyraźnego „wypiętrzenia” grzbietu na wysokości łopatek.
Tak więc „końskie kłęby” to więc nie chmury przypominające rumaki, lecz najbardziej klasyczny punkt odniesienia w końskiej anatomii – jakby naturalny „maszt”, od którego zaczyna się mierzyć całe zwierzę.
Ciekawostka z mojego skarbczyka z niesamowitościami: w wielu językach istnieje podobne określenie. Angielskie withers wywodzi się ze staroangielskiego słowa oznaczającego „plecy”. Z kolei w polszczyźnie kłąb kojarzy się z czymś spiętrzonym – i trudno o trafniejszy opis tej anatomicznej wypukłości.
