Cienie Opactwa Whitmoor
Gotycka gra paragrafowa – klikaj w numery, by wybrać ścieżkę.
ROZPOCZNIJ GRĘ1
Deszcz bębni o witraże zrujnowanego opactwa Whitmoor, gdy przekraczasz próg nawy. W powietrzu unosi się zapach wilgotnego kamienia i wosku zgasłych świec. Przed tobą – ołtarz zasłany pajęczynami, za tobą – ciężkie drzwi, które właśnie zatrzasnęły się z hukiem.
W blasku błyskawicy dostrzegasz bladą postać w habicie, unoszącą się nad posadzką. Duch mnicha wyciąga kościstą dłoń ku tobie.
Przejdź do 17, jeśli podejdziesz.
Przejdź do 42, jeśli cofniesz się ku drzwiom.
17
Duch szepcze bezgłośnie: „Czas jest kruchy jak szkło w ołowianych ramionach…” Jego palce wskazują na pękniętą płytę pod ołtarzem. Podnosisz ją – pod spodem leży zakurzony dziennik w skórzanej oprawie.
Otwierasz go na ostatniej stronie: atrament wciąż wilgotny, choć data brzmi „Anno Domini 1349”.
Przejdź do 29, jeśli przeczytasz wpis.
Przejdź do 53, jeśli schowasz dziennik i rozejrzysz się po nawie.
42
Drzwi nie ustępują. Za to z cienia wyłania się ten sam duch – teraz bliżej, jego oczy to dwa czarne jeziorka. „Nie uciekniesz przed prawdą, wędrowcze.”
Wskazuje na witraż z wizerunkiem anioła trzymającego kielich. Jedno ze szkiełek brakuje.
Przejdź do 8, jeśli włożysz palec w otwór.
Przejdź do 71, jeśli odmówisz i ruszysz w głąb krużganków.
29
Wpis brzmi: „Zło nie spoczywa w grobie, lecz w sercu tego, kto otwiera wrota. Klucz ukryty jest tam, gdzie światło nigdy nie dociera.”
Nagle dziennik drży w twoich dłoniach – kartki same przewracają się do pustej strony. Pojawia się mapa: labirynt korytarzy pod opactwem, z zaznaczonym „X” w krypcie.
Przejdź do 64, jeśli zejdziesz do podziemi.
Przejdź do 12, jeśli spalenie dziennika wyda ci się rozsądniejsze.
53
Rozglądasz się. W rogu nawy stoi przewrócona chrzcielnica – z jej wnętrza wydobywa się cichy szelest. Podchodzisz. W środku leży srebrny medalion z wygrawerowanym okiem.
Gdy go dotykasz, duch pojawia się znowu – tym razem uśmiecha się smutno. „Oko widzi to, co serce ukrywa.”
Przejdź do 37, jeśli założysz medalion.
Przejdź do 81, jeśli odrzucisz go i wrócisz do ołtarza.
8
Twój palec wchodzi w otwór – czujesz zimny metal. Mechanizm zaskakuje. Witraż odchyla się jak drzwiczki, odsłaniając wnękę. W środku – klucz z kości słoniowej, opleciony czarnymi nićmi.
Duch kiwa głową z aprobatą. „Teraz wybór należy do ciebie.”
Przejdź do 55, jeśli weźmiesz klucz.
Przejdź do 23, jeśli zostawisz go i uciekniesz.
71
Krużganki toną w mroku. Twoja latarnia gaśnie. Słyszysz kroki – nie swoje. Za zakrętem widzisz migotliwe światło. To duch niesie pochodnię z błękitnym płomieniem.
Prowadzi cię do drzwi z wyrzeźbionym wężem pożerającym własny ogon.
Przejdź do 44, jeśli wejdziesz za nim.
Przejdź do 90, jeśli zawrócisz.
64
Schody w dół są śliskie od mchu. W krypcie pachnie ziemią i rozkładem. Na środku stoi sarkofag z wyrytym napisem: „Tu spoczywa Brat Anselm, Strażnik Tajemnicy.”
Duch unosi się nad trumną. „Otwórz – lub zapomnij.”
Przejdź do 33, jeśli podniesiesz wieko.
Przejdź do 76, jeśli odejdziesz.
12
Rzucasz dziennik w dogasający kaganek. Płonie szybko – ale z popiołu unosi się czarna mgła, formując oblicze mnicha. „Nie spalisz prawdy.”
Mgła wnika w ściany. Słyszysz odległy dzwon – choć opactwo nie ma dzwonnicy od wieków.
37
Medalion parzy. Widzisz wizję: mnich w habicie kopie grób pod ołtarzem, wkłada do niego dziecko owinięte w lnianą szatę. Dziecko żyje.
Duch szepcze: „Nie każdy grób jest końcem.”
Przejdź do 50, jeśli wrócisz do ołtarza i zaczniesz kopać.
Przejdź do 82, jeśli zdejmiesz medalion i rzucisz go w otchłań nawy.
81
Medalion upada z brzękiem. Duch znika. Zostajesz sam z ciszą i deszczem.
Wróć do 1 – drzwi są otwarte. Możesz wyjść… lub zostać.
55
Klucz jest ciepły. Pasuje do zamka w sarkofagu w krypcie (jeśli tam dotrzesz) lub do drzwi w krużgankach.
Przejdź do 64, jeśli masz dziennik (mapę).
Przejdź do 71, jeśli nie.
23
Uciekasz. Drzwi otwierają się same. Deszcz ustaje. Za tobą opactwo zapada się w ciszy – jakby nigdy nie istniało.
44
Za drzwiami – komnata pełna luster. W każdym odbiciu widzisz siebie starszego o rok, o dekadę, o stulecie. Duch staje za tobą. „Wybierz lustro – wybierz los.”
Przejdź do 66, jeśli wybierzesz lustro z dzieckiem.
Przejdź do 88, jeśli rozbijesz wszystkie.
33
W sarkofagu – dziecko. Żywe. Oczy ma czarne jak duch. Wyciąga rączkę z medalionem – tym samym, który znalazłeś wcześniej.
Przejdź do 37, jeśli weźmiesz dziecko.
Przejdź do 95, jeśli zamkniesz wieko.
76
Odejście nie jest końcem. Duch idzie za tobą – milczący, lecz nieustępliwy.
Wróć do 1 – teraz wiesz więcej.
50
Kopiesz. Pod ołtarzem – drugi sarkofag. W środku – szkielet mnicha z dziennikiem przyciśniętym do piersi. Na ostatniej stronie dopisek: „Dziecko jest kluczem. Duch jest strażnikiem. Ty jesteś wyborem.”
Przejdź do 33, jeśli zejdziesz do krypty.
Przejdź do 44, jeśli pójdziesz do komnaty luster.
82
Medalion pęka. Z jego wnętrza wypływa światło – dziecko stoi przed tobą, już nie duch, lecz ciało. „Dziękuję.”
66
W lustrze widzisz siebie trzymającego dziecko. Za wami – opactwo w ruinie, ale nad nim wschodzi słońce.
88
Szkło pęka. Każdy odłamek pokazuje inną śmierć – twoją. Duch znika. Zostajesz w pustej komnacie z pytaniem: „Kim byłeś, zanim przyszedłeś?”
95
Zamykasz wieko. Dziecko płacze – płacz echo w krypcie. Duch pochyla głowę. „Niektórzy muszą pozostać.”
99 – KONIEC GRY
Prawda cię pochłonęła.
Opactwo zapada się w sobie. Budzisz się na cmentarzu – data na nagrobku to dzisiejsza.
100 – KONIEC GRY
Wybór należy do ciebie.
Wychodzisz w świt. W kieszeni masz medalion – lub pustkę. Za tobą Whitmoor już nie istnieje.
