To pytanie pojawia się w dziecięcych ustach z prostotą, a w dorosłych duszach budzi niepokój i czułość. Czy zwierzęta, które kochamy, mają udział w wieczności? Kościół katolicki nie daje jednoznacznej odpowiedzi. Oficjalnie dusza ludzka jest nieśmiertelna, dusza zwierzęcia – nie. Ale to nie oznacza, że zwierzęta są z góry wykluczone z Bożego planu zbawienia.
Czy pies po śmierci idzie do nieba?
Święty Franciszek z Asyżu widział w zwierzętach braci mniejszych, stworzenia uczestniczące w wielkiej harmonii kosmosu. Papież Franciszek powtarza jego intuicje, kiedy mówi, że „niebo jest otwarte także dla całego stworzenia”. To nie dogmat, lecz nadzieja: świat zbawiony nie będzie światem pustym, lecz pełnym życia.
W teologii katolickiej pojawia się rozróżnienie: zwierzęta nie mają duszy rozumnej, zdolnej do wiecznego bytowania, ale mają duszę „życiową” – zasadę istnienia i ruchu. Dla wielu wierzących to za mało. Bo kto patrzył w oczy swojego psa, ten wie, że kryje się tam coś więcej niż tylko mechanizm biologiczny.
Inne religie patrzą na to inaczej. W hinduizmie i buddyzmie wszystkie istoty uwikłane są w koło samsary – wędrówki dusz. Pies może w przyszłym wcieleniu stać się człowiekiem, a człowiek – psem. Buddyzm podkreśla współzależność wszystkich bytów: nie ma ostrego podziału między „my” a „one”. W takim ujęciu pytanie, czy piesek idzie do nieba, brzmi wręcz naiwnie – on zawsze uczestniczy w większej całości, w drodze ku oświeceniu. Podobnie jak najlichsze źdźbło trawy…
Czy więc spotkamy naszego psa w niebie? Teolog powie: nie ma pewności. Nie ma pewności, że my tam trafimy! Poeta odpowie: tak, bo bez psa niebo byłoby niekompletne. A zwykły właściciel doda: jeśli Bóg jest miłością, to na pewno znajdzie się tam miejsce dla istot, które tę miłość nam okazywały.
No to dowiedz się jeszcze, czy kotek idzie do nieba!
