Burza – dla człowieka bywa spektaklem sił natury, dla konia jednak często jest dramatem zmysłów. Choć wydawałoby się, że istota stepów, żyjąca od tysiącleci pod otwartym niebem, powinna przywyknąć do huku grzmotów i błysków, koń wciąż potrafi reagować na nie lękiem.
Skąd bierze się ten strach?
Koń to zwierzę ofiara, a jego przetrwanie od zawsze zależało od szybkiej ucieczki. Ewolucja wyostrzyła mu słuch, dała wrażliwość na każdy gwałtowny ruch czy dźwięk. Gdy na niebie rozlega się huk – potężny, nieprzewidywalny, bez źródła, które dałoby się „oswoić” wzrokiem – koń reaguje tak, jak reagowałby na nagły atak drapieżnika: ucieczką.
Błyskawice dodatkowo drażnią jego wrażliwe oczy. Dla nas to jasny rozbłysk, dla konia – potężny strumień światła, który wdziera się w ciemność i chwilowo zaburza poczucie bezpieczeństwa. Do tego dochodzi zapach ozonu w powietrzu, zmiana ciśnienia – a koń wyczuwa subtelne sygnały, których my często nawet nie dostrzegamy.
Sprawdź choćby – jak koń widzi człowieka!
Czy wszystkie konie boją się burzy?
Nie. Tak jak ludzie różnią się temperamentem, tak i konie mają różny próg wrażliwości. Jedne zniosą burzę spokojnie, inne wpadają w popłoch. Część przyzwyczaja się z czasem, zwłaszcza jeśli burza przychodzi, gdy są w bezpiecznym miejscu – w stajni czy w towarzystwie koni spokojniejszych. Ale gen lęku, dziedziczny od praprzodków, zawsze gdzieś w nich drzemie.
Czy koń „nawykł”?
Nawyknąć w pełni nie może, bo burza nigdy nie daje się przewidzieć – ani jej siła, ani nagłość. Koń może nauczyć się, że stajnia to schronienie, że błysk nie oznacza zagrożenia, ale pierwotny instynkt pozostaje: nieznane i gwałtowne = potencjalna śmierć.
Można by rzec, że burza to dla konia obraz jego własnej duszy: pełnej siły, napięcia, gotowej wybuchnąć ruchem. W grzmocie i błysku rozpoznaje coś, co każe mu drżeć i biec, nawet jeśli obiektywnie nie ma przed czym uciekać.
