Wielki Łowczy Rzeszy – studium megalomanii Hermanna Göringa

Hermann Göring — człowiek, który mianował się „wielkim księciem lasu”, „Łowczym Rzeszy” — to nie tylko wicekanclerz, przywódca Luftwaffe, zbrodniarz wojenny i osoba stojąca za grabieżą dzieł sztuki. To ktoś, kto uczynił z łowiectwa, trofeów, lasów, rezydencji i stylu życia element spektaklu własnej władzy i wizerunku. Poniżej tekst wieloaspektowy o tym, jak Göring używał łowiectwa, przyrody i zwierzyny do budowy własnej legendy — i jak daleko ta megalomania sięgała.

1. Göring i jego tytuły łowieckie: Reichsjägermeister i Reichsforstmeister

• W 1934 roku Göring został mianowany Reichsjägermeister — Wielkim Łowczym Rzeszy — i równocześnie Reichsforstmeister, odpowiedzialnym za lasy Rzeszy.
• Ustanowiono Deutsche Jägerschaft — państwową organizację łowiecką, której członkostwo było obowiązkowe, i która podporządkowała sobie wszystkie społeczne i prywatne stowarzyszenia łowieckie.
• Dzięki tym stanowiskom morfinista Göring miał bezpośredni wpływ na ustawodawstwo leśne, regulacje łowieckie, jak i możliwość uzyskiwania ziemi, przydziału zwierzyny, polowań dla elit — czyli elementów idealnych dla egoistycznej, dekoracyjnej władzy.

2. Carinhall, Rominten i inne siedziby – przestrzeń spektaklu

• Göring stworzył swoje rezydencje — Carinhall na północ od Berlina (nazwane imieniem jego pierwszej żony) był ogromnym pałacem myśliwskim oraz galerią sztuki — ogromną szufladą megalomanii.
• W Puszczy Rominte, w Prusach Wschodnich, Göring zbudował własną siedzibę łowiecką (Reichsjägerhof Rominten) z dużym terenem łowieckim, gdzie urządzał polowania i przyjmował gości.
• Lasy, rezerwaty, zwierzyna, trofea – wszystko było częścią scenografii. Polowania były publiczne, fotografowane i służyły propagandzie — pokazy wspaniałej wyższości niemieckiej rasy, kultury i władzy.

3. Łowiectwo jako element propagandy, styl życia i władzy

• Sybaryta lubił być widziany w strojach myśliwego, polując z psami, z sokolnikami, otoczony trofeami – to nie tylko hobby, to performance. Styl łowiecki — skórzane buty, mundury myśliwskie, daszki, medale — wszystko to było dodatkiem do sceny władzy.
• Organizował duże wystawy łowieckie — na przykład Internationale Jagdausstellung 1937 w Berlinie, które miały pokazać „kulturę łowiecką” Niemców i połączyć symbolicznie Wielką Polowanie z tożsamością narodową Rzeszy.
• Jako Reichsjägermeister miał prawo decydowania, kto może polować, jakie gatunki chronić, jakie tereny wykorzystywać. To dawało mu władzę nad przyrodą — i nad elitami, które chciały tego przywileju.

4. Megalomania Göringa – kiedy „łowca” stał się bogiem własnego świata

• Göring uważał się za człowieka renesansu – esteta, miłośnik sztuki, kolekcjoner, mecenas. Ale megalomania objawiała się w tym, że większość z jego przedsięwzięć miała być spektaklem: rezydencje rozbudowywane, trofea imponujące, ubiór ceremonialny bogaty.
• Jego prywatne zbiory sztuki były przeogromne — dzieła zrabowane, kupowane za ogromne sumy lub wymuszone – zgromadzone w Carinhall, gdzie pokazywał je jako pomniki własnej władzy.
• Zamiłowanie do łowiectwa łączyło się z obsesją posiadania natury: wielkie rezerwaty zwierzęce, lasy, trofea, a także kontrola nad dziką przyrodą jako element ideologii „krwi i ziemi”. Göring interweniował w przepisy prawne, własne polowania były aktem manifestacji statusu.

5. Efekty – materialne, symboliczne, tragiczne

• Materialne: Carinhall był monumentalny, trofea były setkami, zwierzęta wycinane albo eksploatowane w protekcji premium; lasy eksploatowane dla polowań i zasobów; zbiory sztuki, rekwizyty — cała infrastruktura utrzymywana kosztem podatników.
• Symboliczne: Göring kreował obraz „Wielkiego Łowcy”, człowieka ponad mase – ktoś, kto kontroluje przestrzeń naturalną, zdobycze, ceremonie, sztukę. Dla mas był to obraz władzy w glorii myśliwskiej, romantycznej, przesiąkniętej mitem przeszłości, rycerskości i „krwawej szlachetności”.
• Tragiczne: Polowania elit często oznaczały niszczenie przyrody, prywatyzację lasów, wywłaszczenia, marginalizację lokalnych społeczności, marnowanie zasobów w czasie wojny — wszystko to, gdy kraju brakowało żywności i potrzeb. Złodziejstwa sztuki i grabież.

6. Göring a konie i zwierzęta w jego polowaniach

Chociaż znany był głównie z trofeów dużej zwierzyny (jelenie, dziki, rzadkie gatunki), rumaki pełniły w jego myślistwie niezwykle ważną rolę:

• Polowania „drive hunts”, łowy masowe wymagały dużych stad koni łowieckich, sztabów, jeźdźców.
• Używał też dostojnych koni jako części przedstawienia: parad łowieckich, pokazów konnych, podjazdów przy Rominten i Carinhall.
• Jego obrazy, etykiety „Reichsjägermeister Göring” często prezentują go w jeździeckim stroju łowieckim — mundur myśliwego, buty, ostrogi, kapelusz. To był jego znak.

7. Upadek megalomana

• Göring, jak wielu z nazistowskiej elity, łączył megalomanię z przemocą i grabieżą. Jego wizerunkowe polowania, trofea i kolekcje sztuki były często efektem przemocy, nacisku, grabieży majątku prywatnego i publicznego.
• Po wojnie jego rezydencje (Carinhall zniszczony, Rominten zrujnowana) stały się symbolami upadku megalomanii. Trofea rozproszone, kolekcje zagrabione, lasy zdewastowane.
• W procesach norymberskich częściowo ujawniono to, co Göring zrobił w imieniu władzy i stylu życia — młodo lubił polować i zbierać, później jego hobby stało się elementem systemu totalitarnego.

8. Kiedy łowca staje się bogiem własnego mitu

Hermann Göring nie był jedynie politykiem i zbrodniarzem. Był kowalem własnego wizerunku, „Łowczym Rzeszy”, który stworzył scenę: lasy, konie, trofea, rezydencje i ludzi, którzy go oklaskują. Ta scenografia miała pokazać, że jest kimś więcej niż marszałkiem — że jest częścią mitu Niemiec, częścią mitu natury, aristokracji, potęgi.