Żararaka (najczęściej odnosi się do gatunku Bothrops jararaca) to jadowity wąż z rodziny żmijowatych, występujący w Ameryce Południowej. Jest szybki, dobrze zakamuflowany i ma silny jad o działaniu hemotoksycznym. W wielu regionach uznaje się go za jednego z najgroźniejszych węży dla człowieka.
Występowanie
Żararaka żyje głównie w Brazylii, Paragwaju i północnej Argentynie. Zasiedla lasy, zarośla, plantacje i tereny wilgotne. Często pojawia się w pobliżu ludzkich osiedli, co zwiększa liczbę kontaktów z człowiekiem.
Wygląd
To średniej wielkości żmija, zwykle osiągająca 80–120 cm długości. Ma masywne ciało, trójkątną głowę i wyraźny wzór z ciemnych, nieregularnych plam na brązowym tle. Ubarwienie działa jak kamuflaż, dzięki czemu wąż wtapia się w ściółkę i liście.
Jad
Jad żararaki działa głównie hemotoksycznie — uszkadza naczynia krwionośne, zaburza krzepnięcie i powoduje rozległe obrzęki. Ukąszenie wymaga natychmiastowego podania surowicy. To jeden z gatunków, które odpowiadają za dużą liczbę ukąszeń w Ameryce Południowej.
Zachowanie
Żararaka jest aktywna głównie nocą. W ciągu dnia ukrywa się w ściółce, pod korzeniami lub w gęstej roślinności. Nie jest agresywna, ale reaguje błyskawicznie, jeśli zostanie nadepnięta lub zaskoczona. Polega na kamuflażu, dlatego łatwo na nią przypadkowo wejść.
Pożywienie
Poluje na małe ssaki, ptaki, żaby i jaszczurki. Atakuje z zasadzki — czeka nieruchomo, aż ofiara znajdzie się w zasięgu, po czym wykonuje szybkie ukąszenie i śledzi zdobycz po zapachu.
Rozmnażanie
Żararaka jest żyworodna. Samica rodzi kilkanaście młodych, które od początku są jadowite i samodzielne. Młode mają wyraźniejsze wzory i często używają jaskrawego końca ogona do wabienia drobnych zwierząt
Warto przeczytać także artykuł o tajpanie pustynnym, uznawanym za najbardziej jadowitego węża na świecie.
