Dinozaury roślinożerne stanowiły większość gatunków żyjących w mezozoiku. Wiele z nich osiągało ogromne rozmiary, a ich budowa ciała była przystosowana do zjadania dużych ilości roślin – od nisko rosnącej roślinności po liście drzew. Do tej grupy należały zarówno masywne zauropody, jak i opancerzone ankylozaury czy rogowe ceratopsy. Poza dinozaurami roślinożernymi, występowały również dinozaury mięsożerne.
Najbardziej znane dinozaury roślinożerne
Diplodok
Diplodok był jednym z najdłuższych zauropodów. Jego ciało było smukłe jak na dinozaura tej wielkości, a charakterystyczne cechy to:
- długa, nawet 6‑metrowa szyja,
- bardzo długi, cienki ogon,
- małe zęby z przodu pyska, przystosowane do skubania roślin,
- czworonożna, stabilna sylwetka.
Szczątki diplodoka odkryto w 1877 roku w Ameryce Północnej. Dinozaur ten żył w późnej jurze.
Triceratops
Triceratops to jeden z najbardziej rozpoznawalnych dinozaurów roślinożernych. Jego cechy charakterystyczne to:
- trzy rogi na czaszce,
- duża, koścista kryza chroniąca szyję,
- masywna, czteronożna budowa,
- dziób przypominający papuzi, przystosowany do odrywania twardych roślin.
Żył w późnej kredzie, około 68–66 milionów lat temu. Jego szczątki znajdowano zarówno w formie młodych osobników, jak i dorosłych.
Inne grupy dinozaurów roślinożernych
Do roślinożerców należało wiele linii ewolucyjnych. Najważniejsze z nich to:
- stegozaury – rozpoznawalne po płytach kostnych na grzbiecie i kolcach na ogonie,
- ankylozaury – opancerzone dinozaury z kostnym młotem na ogonie,
- ceratopsy – grupa obejmująca m.in. triceratopsa, charakteryzująca się rogami i kryzami,
- pachycefalozaury – z grubą, kopulastą czaszką, choć ich dieta mogła być bardziej zróżnicowana.
