Wilga (Oriolus oriolus) to jeden z najbardziej rozpoznawalnych ptaków liściastych lasów i parków. Samiec wyróżnia się intensywnie żółtym upierzeniem, ale mimo to trudno go zobaczyć – większość czasu spędza wysoko w koronach drzew. Zwykle najpierw słychać jej charakterystyczny, gwizdany śpiew, a dopiero później można dostrzec sylwetkę między liśćmi.
Wygląd i zachowanie
Samiec wilgi jest żółto-czarny, samica bardziej oliwkowa, co ułatwia jej maskowanie podczas wysiadywania jaj. Ptaki te poruszają się szybko, skacząc po gałęziach i przelatując między koronami drzew. W przeciwieństwie do bardziej hałaśliwych gatunków, takich jak szpak (zob. wygląd szpaka) czy sójka – sprawdź wygląd sójki, wilga pozostaje skryta i rzadko schodzi nisko.
Gdzie żyje wilga?
Najchętniej wybiera wysokie drzewa – topole, wierzby, dęby – oraz tereny w pobliżu wody. W podobnych środowiskach można spotkać również inne gatunki, np. kosy, drozdy śpiewaki czy kowaliki, ale wilga trzyma się wyższych partii drzew niż większość z nich.
Głos wilgi
Jej śpiew to czysty, melodyjny gwizd, który łatwo odróżnić od głosów innych ptaków. W tym samym okresie można usłyszeć również słowika czy rudzika (spr. wygląd rudzika), ale ich śpiew jest bardziej złożony i mniej „gwizdany”. Wilga wyróżnia się prostym, donośnym motywem, który kojarzy się z początkiem lata.
Gniazdo i lęg
Gniazdo wilgi to misternie utkana „kołyska” zawieszona na rozwidleniu cienkich gałęzi. To konstrukcja lekka, ale bardzo stabilna. W podobnych miejscach gniazdują też niektóre drozdy, jednak ich gniazda są masywniejsze i mniej finezyjne.
Pożywienie
Wilga żywi się owadami, gąsienicami i owocami. W tym samym czasie w koronach drzew żerują również szczygły i zięby, ale wilga preferuje większe owady i miękkie owoce, takie jak czereśnie czy wiśnie.
Ptak wędrowny
Wilga przylatuje do Polski w maju, a odlatuje już pod koniec lata. Podobny rytm mają inne gatunki wędrowne, np. jerzyki (zob. wygląd jerzyka) czy kukułki, ale wilga pojawia się najpóźniej i znika najszybciej.
